Augustus 2010

Archief: Augustus 2010

Madeira

Madeira, 28 Augustus 2010

We naderen Madeira

Madeira is een vulkaan, die het gebracht heeft tot eiland, door vanuit een diepte van 4000 meter op te stijgen tot 1800 meter boven het water van de Atlantische oceaan. Porto Santo is ook zo’n vulkaan die het tot eiland gebracht heeft. En dan zijn er nog drie Ilhas Desertas . Een paar andere vulkanen in de buurt hebben het net niet gehaald. De bergen “Ormonde” en “Gettysburg” zijn slechts 30 meter onder zeeniveau blijven steken, de berg “Ampere” 60 meter en de berg “Seine” 90 meter. We zijn er op onze tocht vanuit Lagos vlak langs gevaren. Die onderzeese bergen  veroorzaken wat onregelmatige rimpels op de oceaandeining.

Op Porto Santo winnen we informatie in over havens op Madeira. De marina van de hoofdstad Funchal is altijd vol. Ankermogelijkheden buiten de haven zijn beperkt en worden in beslag genomen door een paar grote catamarans. Bovendien lig je daar altijd te rollen vanwege het ferry-verkeer. Voor de haven van  Machico kan je goed ankeren  in zand op 7 meter water, maar daar lig je ook erg te rollen, omdat de deining meestal loodrecht op de windrichting staat. We hebben niet zo’n zin om twee ankers uit te brengen. We twijfelen of de marina bij Calheta voldoende diepte heeft. Dan blijft over de marina “Quinta do Lorde” .

Luna Verde in Quinta do Lorde

Quinta do Lorde behoort tot dezelfde firma als de marina in Porto Santo. Vanwege de bouw van een resort  zou er veel zand en bouwstof over de haven waaien. We wagen het er toch maar op en reserveren in Porto Santo alvast een plaatsje. Bij aankomst worden we tegemoet gevaren, krijgen aanwijzingen over het plaatsen van de stootwillen en worden keurig naar onze ligplaats begeleid. Op het havenkantoor worden alle immigratie- douane- en havenformaliteiten in een keerafgehandeld en krijgen we uitgebreide informatie over wandelmogelijkheden en bezienswaardigheden van het Eiland. Ze willen ons minstens een week houden. Van zand en bouwstof helemaal geen last. De bouw van het resort ligt volledig stil. Financieringsproblemen. Het maakt een wat spookachtige indruk al die leegstaande apartementen, maar de haven functioneert prima evenals het restaurant dat drie schotels op de menukaart heeft staan. Erg lekker en niet duur.

Mercado dos Lavradores

Volgende dag met de bus naar Funchal. De busrit duurt anderhalf uur. Het gaat met grote snelheid door druk verkeer langs afgronden en raveinen en komt precies volgens schema in Funchal, waar we eerst  moeten bijkomen van het lawaai en geslinger.  Dan naar de “Mercado dos Lavradores”.  We proeven er ongeveer alle exotische vruchten van  Madeira en kopen een trosje madeira-banaantjes. Op een terrasje laten we de sfeer van de stad wat op ons inwerken. Er zijn in Madeira veel oude gebouwen en musea. Daar heben we nu even niet zo’n zin in. Een uitzondering zijn de tuinen van Quinta das Cruzes. Op zoek naar die tuinen raken we per ongeluk verzeild in een rondleiding door het klooster van Santa Clara uit de 14-de eeuw en nu een kindertehuis en raken toch onder de indruk.

We huren een auto-tje voor twee dagen. De verhuurder drukt ons op het hart om vooral tijdig voor de bus aan de kant te gaan en de bus altijd voorrang te geven. Na onze busrit van de vorige dag begrijpen we wat hij bedoelt. We rijden twee dagen over het eiland en genieten van de indrukwekkende natuur, vulkanische rotsformaties, zeer weelderige begroeing en exotische fruitbomen.

Levada da Serra

Ook moet Madeira een eldorado zijn voor wandelaars. Er zijn honderden levada’s, wandelpaden langs irrigatie kanaaltjes, oorspronkelijk aangelegd vor het onderhoud van die kanaaltjes. Een levada voor beginners durven we aan: breed pad, stevige ondergrond en gemakkelijk te volgen. Het is aangenaam koel onder bomen en planten naast het zachtjes stromende water.

.

Dan wordt het tijd om weer eens na te gaan denken over de volgende bestemming: De Canarische eilanden.

Porto Santo, Luna Verde op beton

Porto Santo, 24 augustus 2010

Marina Porto Santo

Verf en penselen gekocht om onze naam toe te voegen aan de vele die op de kademuur “vereeuwigd” zijn. Leuk werkje, veel bekijks en veel vragen waar je op Porto Santo verf en penselen kan krijgen.

Porto Santo heeft een strand, iets wat Madeira mist, waardoor er dagelijks een veerboot op en neer gaat om strandliefhebbers heen en weer te brengen.

We fietsen een dag, we wandelen een dag en we maken een rondrit over het eiland met een open bus. De bus brengt ons naar alle uitkijkpunten van het eiland.

De inrichting van het eiland is wat rommelig. Nog geen planoloog aan te pas gekomen. Zo hier en daar ook gestrande projecten met een roestende bouwkraan en een roestende grondverzetmachine.

Typische windmolens, speciaal gebouwd voor toeristen.

Toch bekoort het eiland. Het is klein en overzichtelijk. Columbus is er getrouwd en heeft er een paar jaar gewoond. Bij de jaarlijkse herdenking van dit feit speelt onze charmante havenmeester de rol van de vrouw van Columbus. Maar na een week zijn we er lang genoeg geweest.

Van Lagos naar Porto Santo (Madeira), halve wind, 150 mijl per dag, drie dagen

Porto Santo, 20 augustus 2010

Van Lagos naar Porto Santo is ca. 450 mijl, koers WZW. Met een  daggemiddelde van 150 mijl is dat ongeveer 3 dagen en met een wind varierend tussen 10 en 20 knopen uit NNO belooft dat een heerlijk tochtje te worden. Aan de wat hoge golven, dit keer 2,5 meter uit het noorden, zijn we inmiddels al een beetje gewend, en de voorspelling is afnemend.

We vertrekken s’middags om 4 uur en lopen al snel in een rechte lijn 7-8 knopen op onze bestemming af. Na het kruisen van drukke shipping-lanes voor Lagos is er weinig scheepvaart meer te bekennen. Voor de nacht voelen we ons wat veiliger met wat minder zeil en reven we een stukje. Er blijft dan nog altijd een vaart van 6-7 knopen over. De eerste nacht is erg mooi. Heel helder en heel veel strerren met een klein wassend maantje. We doen wachten van 3 -4 uur, en proberen elkaar steeds 3 uur slaap te gunnen. Dat blijkt heel goed te werken. Omdat Wilma de eerste dagen last blijft houden van zeeziekte, leer ik steeds beter te koken op een slingerend schip.

De zon breekt door na en donkere nacht

De tweede nacht trekt het volledig dicht. Aarde donker, niets te zien. Golven komen nog steeds van opzij en af en toe schuiven we dwars van een golf af. Dat is een “raar gevoel” als je niets ziet. De stuurautomaat heeft nergens problemen mee en houdt ons netjes op koers. Om de 20 minuten kijken we op de radar of er mogelijk andere schpen zijn. Twee schepen passeren ons op een ruime afstand van meer dan 5 mijl. Verder niets te zien. Nooit eerder hadden we een leeg radar scherm op een bereik van 24 mijl.

De derde nacht is de maan inmiddels wat gewassen en de bewolking wat minder, zodat we na enig wennen aan het donker toch voortdurend een horizon zien. Dat is wel prettig, vooral omdat de hoogte van de golven vrijwel niet afneemt. En dan doemt de volgende morgen het vulkanisch gebergte van Porto Santo, een kleiner eiland van de Madeira groep, op aan de horizon. Om 14:00 uur zijn we afgemeerd in de marina, waar we van plan zijn om een paar dagen te blijven. We moeten nog verf en kwasten kopen om net als velen voor ons, het logo van de boot met onze namen op de kademuur te schilderen.

Lagos, vallende bouten en een oververhitte boiler

14 augustus 2010

Pinta da Piedade bij Lagos

Bij het binnenvaren van Lagos komt ons de drukte tegemoet. Dit is dus de Algarve. Heel mooi weer, hele mooie marina en heel veel mensen.
Fomaliteiten worden snel afgehandeld. We meren af, ruimen de boot op, spoelen het dek af en doen snel wat boodschappen. We zwemmen heerlijk aan het strand naast de haven.
Het oude Lagos met karakteristieke straatjes wordt overspoelt met toeristen. Er is een overweldigend aanbod van eten, drinken en souveniers.

Op een moment horen we iets vallen op het dek. We liggen rustig in de haven en er is weinig wind. We schenken er dan nog niet veel aandacht aan, tot we de volgende dag en sluitring vinden op het kajuitdak. Als die uit de mast is gevallen, dan moet er boven iets los zitten. We zien niets, maar zijn er niet gerust op. Als we even later ook nog een bout vinden in het gangboord, moet er echt iets mis zijn. Aan de verstaging is niets te zien en ook het lopend want lijkt helemaal in orde tot we per ongeluk tegen de spi-boom stoten en die op het dek valt. De lummel-bout uit de halshoek is weg….. Op de naastgelegen werf laten we een nieuwe sluiting maken en borgen die met kit. Voortaan zullen we de beslagen regelmatig controleren

Als we de volgende dag willen vertrekken naar Porto Santo, blijkt er stoom in plaats van warm water uit de boiler te komen. Dat is best schrikken. Kennelijk te heet geworden. Het verwarmingselement blijkt voorzien van een eigen thermostaat, die is blijven hangen. We draaien de thermostaat  terug naar 40 gr. en controleren of hij netjes afslaat. Als dat gebeurt durven we alles weer in elkaar te zetten en zijn we toch vertrokken.